ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

20Αγαπητοί γονείς:
Τα παιδιά μας σήμερα – όσο ποτέ άλλοτε – έχουν ανάγκη μιας διαπαιδαγώγησης, η οποία θα τα κάνει πιο πειθαρχημένα, πιο υπεύθυνα, πιο έξυπνα, πιο δημιουργικά, πιο ευσυνείδητα, πιο κοινωνικά και με μεγαλύτερη αίσθηση του μέτρου. Όλα αυτά (και άλλα πολλά) πάντα σε συνάρτηση με την απαραίτητη ηθική καλλιέργεια (αρετή) , και την αρμονική ανάπτυξη του σώματος. Δυστυχώς η Ελληνική παιδεία των τελευταίων 30 (και βάλε) χρόνων, το μόνο που κάνει είναι να γεμίζει τα παιδιά με γνώσεις οι οποίες υποτίθεται ότι θα τα βοηθήσουν να αποκατασταθούν επαγγελματικά. Η αξία της σωματικής άσκησης έχει υποτιμηθεί, και το πρότυπο του αγνού Αθλητή ο οποίος κατακτά την πρωτιά μέσω του αγώνα, της ευγενούς άμιλλας, και του μόχθου έχει δώσει την θέση του στο πρότυπο του άφωνου τραγουδιστή, του ηθοποιού χωρίς ήθος, οτυ σκελετωμένου μοντέλου, του ντοπαρισμένου πρωταθλητή, του διεφθαρμένου πολιτικού και πάει λέγοντας…

Το ότι η πολυμάθεια των τελευταίων χρόνων δεν έχει ωφελήσει στην πρόοδο του ηθκού, ψυχικού και πνευματικού επιπέδου της ανθρώπινης κονωνίας φάινεται και από την οικονομική κρίση (δες γιατί η προπόνηση στο Ταεκβοντό εν μέσω οικονομικής κρίσης δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη πατώντας ΕΔΩ) που βιώνουμε σήμερα, η οποία βέβαια δεν είναι τίποτε άλλο από ένα σύμπτωμα της κρίσης αξιών, ιδανικών και προτύπων που ταλανίζουντην Ελληνική κοινωνία εδώ και πολλά χρόνια.
Άρα αυτό που λείπει από την αγωγή και την παιδεία των παιδιών μας δεν είναι τόσο οι γνώσεις όσο η Αρετή.
Ας δούμε όμως ποιος είναι ο ορισμός της παιδείας σύμφωνα με τον σοφό Πλάτωνα:
: « …παιδεία είναι η διαπαιδαγώγηση προς την αρετή από την παιδική ηλικία, που κάνει τον πολίτη να επιθυμεί και να αρέσκεται στο να γίνει τέλειος, να γνωρίζει δε να άρχει και να άρχεται με δικαιοσύνη .Αυτή την διαπαιδαγώγηση, όπως την προσδιόρισε η παραπάνω συζήτηση, θα ήθελε, μου φαίνεται, να ονομάζουμε ως την μόνη παιδεία ,εκείνη όμως που αποβλέπει στον πλούτο ή μία άλλη προς την δύναμη (την ισχύ) ή μία Τρίτη ακόμη που αποβλέπει στην απόκτηση γνώσεων χωρίς φρόνηση και δικαιοσύνη, θεωρώ ότι είναι χυδαία και ανελεύθερη και ότι δεν αξίζει καθόλου να την ονομάζει κανείς παιδεία…»
Αρετή σύμφωνα με την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία είναι:
η αρμονική σύνθεση σωματικών και ηθικών προσόντων , με ιδιαίτερη όμως σημασία στα ηθικά . Έτσι Ενάρετος άνθρωπος είναι αυτός που έχει πλούσια πνευματικά και ψυχικά προσόντα (π.χ. θάρρος, τιμιότητα, καλοσύνη κ.α.) χωρίς όμως να παραμελεί τα σωματικά. Οι κυριότερες αρετές οι οποίες περικλείουν μέσα τους όλες τις υπόλοιπες, είναι οι εξής:
ΣΩΦΡΟΣΥΝΗ: είναι η ικανότητα με την οποία ο άνθρωπος ελέγχει τις επιθυμίες και τα συναισθήματα του μέσα στα πλαίσια της λογικής.
ΑΝΔΡΕΙΑ: Ανδρείος είναι ο άνθρωπος ο οποίος διακατέχεται από γενναιότητα,  θάρρος και διάθεση να μάχεται στο πλευρό της δικαιοσύνης. Ο Ανδρείος υπερασπίζεται με γενναιότητα τις αρχές , τις αξίες , τις ιδέες και τα ιδανικά του, και δεν υποχωρεί μπροστά στα δεινά που ίσως προκύψουν από την έκβαση του αγώνα.
Ανδρείος είναι επίσης εκείνος ο οποίος διακρίνεται στα πεδία των μαχών, υπεραμυνόμενος της πατρίδας του.
Αρετές που έχουν σχέση με την ανδρεία είναι: η Τόλμη, η Ψυχραιμία η Επιμονή, η Αυτοπεποίθηση, η Αξιοπρέπεια και η Αποφασιστικότητα.
ΦΡΟΝΗΣΗ: Είναι η ορθή (σωστή) σκέψη. Άμεση σχέση με την Φρόνηση έχουν οι αρετές Διάκριση, Σοφία και Αυτογνωσία.
ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ: Είναι η σταθερή θέληση να απονέμεται στον καθένα αυτό που του αξίζει, καθώς και να υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους ισονομία, αξιοκρατία και τιμωρία της αδικίας.
Η Δικαιοσύνη είναι η σπουδαιότερη των αρετών γιατί εμπεριέχει μέσα της όλες τις άλλες. Η ύπαρξη της συντελεί στην ομαλή συμβίωση των ανθρώπων και στην πρόοδο της κοινωνίας.
Επομένως αν θέλουμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο αύριο μέσα σε μία κοινωνία στην οποία θα υπάρχει αξιοκρατία, δικαιοσύνη, σωφροσύνη και πραγματική Δημοκρατία, τότε πρέπει να δημιουργήσουμε ενάρετους πολίτες.
Ας δούμε τώρα ποιος είναι ο σκοπός της ενασχόλησης με το Ταεκβοντό σύμφωνα με τον ιδρυτή του τον Στρατηγό Choi Hong-Hi:
« Το Ταεκβοντό σκοπεύει στην επίτευξη ανθρώπων οι οποίοι να διακατέχονται από:

  • ΗΘΟΣ: ευγένεια, δικαιοσύνη, ανθρωπιά, σεβασμό στον συνάνθρωπο και στην ιδιοκτησία του, ευθύτητα και  ειλικρίνεια.
  • ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ: (τιμιότητα)
  • ΕΠΙΜΟΝΗ
  • ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟ.
  • ΑΔΑΜΑΣΤΟ ΠΝΕΥΜΑ: ο μαθητής του Ταεκβοντό δεν πρέπει να παραιτείται από την επίτευξη ενός ανώτερου σκοπού ακόμη και αν οι πιθανότητες είναι εναντίον του.

Παρακάτω ο Στρατηγός Choi, μέσα από ένα τραγούδι που έχει γράψει για το Ταεκβοντό, μας λέει: « μαθαίνουμε Ταεκβοντό με σκοπό να μπορέσουμε να φτιάξουμε ένα καλύτερο και πιο ειρηνικό κόσμο. Γι αυτό ας αναπτύξουμε έναν ευγενή χαρακτήρα με φανταστική τεχνική, για να μπορούμε να πολεμάμε για τον αδύνατο σαν ιεραπόστολοι της ανθρωπότητας και της δικαιοσύνης.»
Βλέπουμε λοιπόν ότι πέρα από την σωματική εξάσκηση και την εκμάθηση της τεχνικής, ο σκοπός της άσκησης στο Ταεκβοντό είναι η δημιουργία ενάρετων πολιτών, οι οποίοι θα πολεμήσουν για ένα καλύτερο αύριο.
Προσοχή όμως φίλε: η Τέχνη από μόνη της δεν διδάσκει τίποτε!! Ακόμη και το τελειότερο σύστημα διαπαιδαγώγησης είναι άχρηστο αν δεν το υπηρετήσει με συνέπεια και αφοσίωση ένας πραγματικός δάσκαλος. (για να δείτε περισσότερα πάνω στο θέμα «δάσκαλος», κάντε κλικ εδώ.)
Στον σύλλογο μας τα παιδιά διδάσκονται τις έννοιες της πειθαρχίας, της σωφροσύνης, της δικαιοσύνης και όλων εκείνων των αρετών οι οποίες θα τα καταστήσουν ικανά όχι μόνο να αντιμετωπίσουν τις επερχόμενες δυσκολίες, αλλά και να φτιάξουν ένα καλύτερο κόσμο.
Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα της παιδείας και ειδικότερα στις σχολικές επιδόσεις θέτοντας δύο ερωτήματα:

  • Τα παιδιά τα οποία γυμνάζονται λιγότερο και διαβάζουν περισσότερο έχουν καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο;
  • Οι καλές επιδόσεις και τα πτυχία είναι αρκετά για μία επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία και μια ευτυχισμένη προσωπική ζωή;

Στο πρώτο ερώτημα την απάντηση δίνουν τελευταίες επιστημονικές έρευνες:
«Ο εγκέφαλός μας αναπτύσσεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής», υποστηρίζει ο επιφανής Ευρωπαίος νευροβιολόγος Gerd Mempremann, ο οποίος κατά τα τέλη του 1990, μαζί με τους Fred Gage και Η. Van Praag, επιβεβαίωσαν πειραματικά τη μέχρι τότε αδιανόητη εικασία ότι η συστηματική φυσική άσκηση διεγείρει την ανανέωση των νευρώνων, δηλαδή των νευρωνικών κυττάρων που συγκροτούν τις δομικές και λειτουργικές μονάδες του εγκεφάλου. Με άλλα λόγια, ανακάλυψαν πρώτοι ότι η «νευρογένεση», δηλαδή η αναπαραγωγή και η ανανέωση των νευρώνων του εγκεφάλου, είναι διαρκής μέχρι το τέλος της ζωής μας. Σήμερα, κάποιοι άλλοι ερευνητές, στην προσπάθειά τους να εντοπίσουν τους μηχανισμούς και να απομονώσουν τους βιοχημικούς παράγοντες που ρυθμίζουν την αναπαραγωγή και την ανανέωση των νευρώνων, διαπίστωσαν ότι αυτή η εφ’ όρου ζωής δυνατότητα του ενήλικου εγκεφάλου προάγεται κυρίως από την αδιάκοπη φυσική και διανοητική εξάσκηση.

Επίσης: Οι μαθητές και φοιτητές που ασκούνται σωματικά σε τακτική βάση, δεν βελτιώνουν μόνο την φυσική υγεία τους, αλλά και τη νοητική, καθώς τείνουν να παίρνουν καλύτερους βαθμούς στις εξετάσεις σε σχέση με τους αγύμναστους συνομηλίκους τους, σύμφωνα με νέα αμερικανική έρευνα.
Η έρευνα έγινε από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, στο Λος Αντζελες, με επικεφαλής τον Δρ Γουίλιαμ ΜακΚάρθι και δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο The Journal of Pediatrics, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters.
Οι ερευνητές κάλεσαν γονείς και καθηγητές να λάβουν υπόψη τους τη θετική επίδραση της φυσικής άσκησης στις σχολικές επιδόσεις των μαθητών. Όπως είπαν, «για άριστη λειτουργία του εγκεφάλου, είναι καλό ο μαθητής να κάνει αεροβική άσκηση και να έχει υγιή σωματότυπο».
Οι Αμερικανοί επιστήμονες σύγκριναν στοιχεία για τη σωματική κατάσταση και το βάρος χιλιάδων μαθητών σε σχέση με τις επιδόσεις τους σε διαγωνίσματα μαθηματικών και γλώσσας.
Διαπίστωσαν ότι όσοι μαθητές είχαν ανώτερη φυσική κατάσταση και κανονικό βάρος, πέτυχαν βαθμούς πάνω από το μέσο όρο. Τα υπέρβαρα και παχύσαρκα παιδιά σημείωσαν σημαντικά χαμηλότερες επιδόσεις στα τεστ.
Αντίθετα από όλα αυτά η «σύγχρονη» Νεοελληνική παιδεία έχει υποβαθμίσει την σημασία της φυσικής  άσκησης μην αφήνοντας καθόλου χρόνο( και όρεξη ) στα Ελληνόπουλα να ασκηθούν. Αποτέλεσμα: η χώρα μας ( ναι αυτή που ανακάλυψε τον αθλητισμό) είναι σήμερα πρώτη στην Ευρώπη και Τρίτη στον κόσμο στην παιδική ( και νοητική θα συμπλήρωνα εγώ) παχυσαρκία.
Ας δούμε τι λέει επί του θέματος ο βιολόγος-δημοσιογράφος Σπύρος Μανουσέλης:
  « Μέχρι σήμερα η κυρίαρχη παιδαγωγική άποψη ήταν ότι είναι πολύ πιο ωφέλιμο για τα παιδιά να διαβάζουν ένα βιβλίο, να μαθαίνουν μια ξένη γλώσσα ή να παίζουν κάποιο μουσικό όργανο παρά να κλοτσάνε μια μπάλα ή να γυρνάνε στους δρόμους με το ποδήλατο. Ενώ για τα άτομα προχωρημένης ηλικίας, ας πούμε για τους παππούδες του παιδιού, εθεωρείτο πολύ πιο λογική και επωφελής η ήσυχη άσκηση της επίλυσης σταυρόλεξων, η παρακολούθηση της τηλεόρασης ή η συγγραφή των απομνημονευμάτων τους, παρά να φοράνε αθλητικά παπούτσια και να κάνουν τζόγκινγκ ή εκδρομές.
Και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για μια εντελώς λανθασμένη αν και ιδιαίτερα διαδεδομένη άποψη, που διαψεύδεται συνεχώς από όλες τις σύγχρονες έρευνες των νευροεπιστημών που μελετούν τη δομή, τη λειτουργία και την ανάπτυξη του ανθρώπινου εγκεφάλου σε όλες τις ηλικίες.
Μέχρι πρόσφατα πιστεύαμε ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα αρκετά πολύπλοκο βιολογικό όργανο, το οποίο αναπτύσσεται αδιάκοπα μέχρι το τέλος της εφηβείας, γνωρίζει το ζενίθ της ανάπτυξης των δυνατοτήτων του κατά την ενηλικίωση και μετά είναι καταδικασμένος στην αναπόφευκτη σταδιακή παρακμή της τρίτης ηλικίας. Η σύγχρονη έρευνα του εγκεφάλου, αντίθετα, έχει ήδη αποδείξει επαρκώς ότι πρόκειται για ένα αρκετά ευμετάβλητο και δυναμικό όργανο, που διατηρεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής του τη δυνατότητα να ανανεώνει τις δομές και τις λειτουργίες του ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον του.
Επιπλέον, πρόσφατες έρευνες στο πεδίο της νευροψυχολογίας υποδεικνύουν ότι η συστηματική σωματική άσκηση, έστω και ένας περίπατος 30 λεπτών καθημερινά, λειτουργεί ιδιαίτερα ανανεωτικά για τη διάθεσή μας, ενώ πολύ συχνά λειτουργεί ως ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό αντικαταθλιπτικό ή αγχολυτικό «φάρμακο» για την αντιμετώπιση των καθημερινών δυσκολιών που μας δημιουργεί η κοινωνική ζωή. Αυτό συμβαίνει επειδή με τη φυσική άσκηση μειώνεται η συγκέντρωση της ορμόνης κορτιζόλης, της επονομαζόμενης και «ορμόνης του άγχους», η οποία εκκρίνεται από την υπόφυση του εγκεφάλου όταν αντιμετωπίζουμε καταστάσεις μεγάλου άγχους ή πανικού.
Η συστηματική φυσική άσκηση του σώματός μας και η επίμονη διανοητική καλλιέργεια του εγκεφάλου μας σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, σε συνδυασμό με τις υγιείς διατροφικές συνήθειες, μπορεί να μην αποτελούν το ελιξίριο της αιώνιας νεότητας, εξασφαλίζουν ωστόσο μια ζωή ενδιαφέρουσα και δημιουργική, άξια να τη ζήσει κανείς. *[Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ από τη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία 22-05-2010

Η άσκηση στο Ταεκβοντό, αποδεδειγμένα αναπτύσσει την αερόβια ικανότητα του μαθητή, ενώ η συνεχής εκμάθηση νέων και σύνθετων τεχνικών συντελεί ώστε ο εγκέφαλός του να δέχεται όλα εκείνα τα ερεθίσματα τα οποία θα τον βοηθήσουν όχι μόνο να αναπτυχθεί σωστά, αλλά και να ανανεώνει συνεχώς την δομή και τις λειτουργίες του.
Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι για να επιτύχει κάποιος υψηλές επιδόσεις σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, δεν φτάνει μόνο η καλή φυσική κατάσταση και οι υψηλές νοητικές λειτουργίες. Χρειάζονται ακόμη αυτοπειθαρχία, ικανότητα προσδιορισμού στόχων, επιμονή και θέληση. Είναι γνωστό ότι οι  πολεμικές τέχνες, και ειδικότερα το Ταεκβοντό, με την οργάνωση και με την δομή τους εμπνέουν στους μαθητές τους την αυτοπειθαρχία, οι οποίοι από νωρίς μαθαίνουν ότι για να φτάσουν σε υψηλά επίπεδα απόδοσης πρέπει να δουλέψουν σκλερά και μεθοδικά. Από την άλλη το σύστημα ιεραρχίας με τις ζώνες, το οποίο ταυτόχρονα είναι και ένα σύστημα αξιολόγησης των ικανοτήτων των μαθητών, ενθαρρύνει τους τελευταίους από τους πρώτους κι όλα μήνες να θέσουν στόχους οι οποίοι μπορεί να  είναι βραχυπρόθεσμοι και εφικτοί, αλλά απαιτούν από τον μαθητή να επιδείξει επιμονή και θέληση.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: οι μαθητές οι οποίοι γυμνάζονται συστηματικά με την τέχνη του Ταεκβοντό έχουν  αποδεδειγμένα  καλή φυσική κατάσταση,  βελτιωμένη εγκεφαλική και νοητική λειτουργία και ανεπτυγμένες τις αρετές της πειθαρχίας, της επιμονής και της ικανότητας καθορισμού και επίτευξης  στόχων, η οποίες  μπορούν να τους βοηθήσουν να επιτύχουν υψηλότερες μαθητικές επιδόσεις από τα παιδιά που δεν αθλούνται.
Ας εξετάσουμε τώρα το δεύτερο ερώτημα και ας δούμε αν η υφιστάμενη παιδεία προετοιμάζει τα παιδιά μας για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της πραγματικής ζωής (καριέρα, διαπροσωπικές σχέσεις, οικογένεια κλπ.) ή απλά αρκείται στο να μεταδίδει «ξερές» γνώσεις, οι οποίες μπορεί να είναι χρήσιμες, αλλά από μόνες τους δεν φτάνουν για να δημιουργήσουν  «προσωπικότητες». Τα τελευταία χρόνια η αγορά εργασίας είναι γεγονός ότι έχει αλλάξει πολύ. Οι προσλήψεις στο δημόσιο έχουν μειωθεί, ενώ παράλληλα ο ανταγωνισμός είναι πιο σκληρός από ποτέ αφού σχεδόν όλοι πια έχουν από ένα πτυχίο ΑΕΙ ή ΤΕΙ, γνωρίζουν ξένες γλώσσες , χειρίζονται Η/Υ κλπ. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και στον ιδιωτικό τομέα ο οποίος συν τοις άλλοις μαστίζεται και από την οικονομική κρίση ακόμη περισσότερο.
Όμως δεν πρέπει να απελπιζόμαστε και να μιζεριαζόμαστε αφού πάντα θα υπάρχουν υγιείς επιχειρήσεις και επαγγελματίες οι οποίοι θα έχουν ανάγκη από καλούς υπαλλήλους. Όσοι  από εσάς έχετε κάνει προσπάθειες να προσληφθείτε τον τελευταίο καιρό ή εργάζεσθε σε  κάποια σοβαρή εταίρεία θα έχετε σίγουρα διαπιστώσει ότι το διαβατήριο για μια επιτυχημένη σταδιοδρομία είναι περισσότερο η προσωπικότητα του εργαζομένου παρά τα πτυχία του.
Γιατί τι να τον κάνει ένας επαγγελματίας έναν πτυχιούχο υπάλληλο ο οποίος δεν είναι οργανωτικός, επικοινωνιακός, δεν έχει αυτοπεποίθηση, κριτικό πνεύμα, δεν παίρνει πρωτοβουλίες και αποφάσεις κάτω από συνθήκες ψυχολογικής πίεσης και γενικά δεν μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις του; Φυσικά εννοείται ότι προσόντα όπως τίμιος, ευσυνείδητος, δουλευταράς και άλλα παρόμοια είναι «εκ των ων ουκ άνευ», και ότι κανένα πτυχίο δεν εγγυάται την ύπαρξή τους.
Γι αυτό τα παιδιά μας δεν φτάνει μόνο να εκπαιδεύονται, αλλά πρέπει κυρίως να παιδαγωγούνται έτσι ώστε όταν έρθει η ώρα να βγουν στον στίβο της ζωής, να μπορούν μονά τους να δώσουν τον πιο σημαντικό αγώνα και να βγουν νικητές.
Βλέπουμε λοιπόν καθαρά ότι στο υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχει ένα κενό το οποίο λόγω και των κοινωνικών-οικονομικών συνθηκών είναι πολύ δύσκολο να το καλύψουν από μόνοι τους οι γονείς.
Αγαπητέ γονέα
Πίστευα και πιστεύω ακράδαντα ότι είναι ιερό χρέος ενός Δασκάλου Ταεκβοντό ( ή οποιοσδήποτε άλλης πολεμικής τέχνης), μέσα από την σωματική εξάσκηση (taekwon), να διαπαιδαγωγήσει τους μαθητές του και να διαμορφώσει τον χαρακτήρα τους έτσι ώστε εκτός από μαχητές των γυμναστηρίων γίνουν και μαχητές της ζωής .Η διδασκαλία μου έχει σαν σκοπό την καλλιέργεια του χαρακτήρα και την άσκηση στην αρετή (do), που είναι ο σκοπός, 2008-GBSC-Slide-Show-028το νόημα  και η πεμπτουσία της άσκησης στο Ταεκβοντό, το οποίο άλλωστε ξεχωρίζει από τους άλλους τρόπους άσκησης για αυτόν ακριβώς τον λόγο.
Είμαι σίγουρος ότι η προπόνηση στο Ταεκβοντό συμπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο το κενό που αφήνει η σχολική εκπαίδευση και-σε σύγκριση με τους μη ασκούμενους- δίνει στους αθλητές που ασχολούνται με αυτό περισσότερα «όπλα» για να δώσουν στο μέλλον τον αγώνα της ζωής.
Δείτε πως διαμορφώνει η συμμετοχή του ασκουμένου στους αγώνες, τον χαρακτήρα του, πατώντας εδώ

Leave us a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked (Required)